วันนี้สอบ PHP ล่ะ เข้าไปในห้อง กวางจองเครื่องข้างๆไว้ให้
แต่อยู่ๆหน้าจอดับใช้ไม่ได้ซะงั้น...เปลี่ยนเครื่องก็ได้ -*-
สรุปได้นั่งข้างยิ่วอ่ะ ...หารู้ไม่ ความซวยเริ่มมาเยือน(อีกรอบ)

 

เริ่มสอบแระ...ติดตั้งระบบตามที่เพื่อนๆเด็กหอติวมา
เรียบร้อยแล้ว...เตรียมเริ่มทำข้อสอบได้
อ๊ะ..เปิด MySQL แล้ว แต่ Connect ฐานข้อมูลไม่ติด
เวรกรำแล้วไง...เอาไงอ่าทีนี้

 

พยายามเข้าไอ่นุ่น...ต้องแก้ได้สิ...
ผ่านไป 1 ชั่วโมง...ความพยายามไม่ได้ผล
คนอื่นได้คะแนนไปหมดแระ...เหลือวิทิดาคนเดียว

น้ำตาเริ่มซึมแล้วล่ะ...เครียดมากๆ เอาไงดีวะเรา

เวลาก็จะหมดแล้วด้วยอ่ะ เหลืออีกครึ่งชั่วโมง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
รอบข้างก็ช่วยเราอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครแก้ปัญหานี้ได้เลยอ่ะ

 

อยู่ๆก็มี SMS เข้ามาอ่ะ..จากอีฟ
"พอทำได้มั๊ย ไม่ต้องเสร็จหมดก็ส่งเลยดีกว่านะนุ่น สู้ๆนะ"
ได้ทีส่งกลับ...
"เรายังติดตั้งระบบไม่ได้เลย อยากร้องไห้ว่ะ"

 

ไม่ถึงนาที..พี่น้องค๊าบ อีฟลุกจากเครื่องอ่ะ แล้วก็เดินออกจากห้องสอบ
ส่ง SMS มาอีกครั้งว่า
"นุ่น ขออาจารย์ย้ายมาเครื่องชั้น แล้วให้เอสช่วยดู"

 

อึ้งดิ่...แกรเสียสละเครื่องคอมให้ชั้นเลยหรอ ทั้งๆที่แกรอาจจะได้คะแนนมากกว่านี้อ่ะ
แถมไม่ให้เอสออกตาม เพื่อที่จะช่วยให้ชั้นได้คะแนนเนี่ยะ
ขอบใจนะอีฟ...ชั้นได้คะแนนแล้วล่ะ
แต่ถ้าจะให้ชั้นอยู่ต่อ เพื่อที่จะได้คะแนนสูงต่อไปและมากกว่าแก ชั้นทำไม่ได้จริงๆนะ

 

เดินออกดิ่...คะแนนเท่าอีฟแล้ว

โทรหาทันทีอ่ะ..."แกรมาหาชั้นที่ใต้ภาคที"
เจอหน้ากัน..พูดไม่ออกอ่ะ เขื่อนแตกแล้วไอ่นุ่น
ร้องไห้โฮทันทีอ่า ทั้งเครียดทั้งดีใจ ไม่รู้ว่ารู้สึกอะไรมากกว่านี้อีก

 

อีฟบอกว่า "แกโชคดีนะที่อาจารย์ยังให้เปลี่ยนเครื่องได้"
เราได้แต่มองหน้าอีฟ พูดไม่ออก แต่ในใจคิดไปแล้วล่ะว่า
"ชั้นโชคดี เพราะชั้นมีแกต่างหาก"

ขอบใจนะอีฟ ชั้นไม่นึกเลยอ่ะ ว่าชั้นโชคดีแค่ไหนที่มีแกร
ชั้นมีแกรหนึ่งคน ก็รู้สึกว่าโชคดีกว่าใครๆแล้ว

 

ขอยืมคำพูดพี่แอมนะ "ถ้ามีอะไรมากกว่า ขอบคุณ ก็อันนั้นแหละ"